شعرشمار

به دنیا پشت کردم تا قیامت چون

نشونم داد توو کارِش بهاری نیس

زمستون لونه کرده توو جهانِ من

علاجِ دردِ دوری بُردباری نیس

.

به پای آرزو موندن یجورایی

تعهد کردنِ بی‌اختیارِ توس

تو مجبوری بگی من آرزو دارم...

که تنها مرهمِ شب‌های تارِ توس

.

زمین‌خوردن شده اوجِ سلوکِ من

که دنیا جز مسیرِ بدبیاری نیس

چه سودی داره، تنها، فَت* کنم کوهو

چه سودی داره وقتی دستِ یاری نیس

.

به جنگل می‌زنم، از فرطِ تنهایی

که محتاجم به آرامش، بدونِ غم

درختا رو بغل کردم به یادِ تو

به یادِ آرزوی مونده توو قلبم

.

«آرمان پرناک»

* فتح