شعرشمار

صب تا شبت عینِ هَمِ

این حالو میفهمم قشنگ

از پیله‌مرگی خسته‌ای

از اینکه دل میگه بجنگ!

.

رؤیا نمی‌یادِش به تو

خوابت گرفته بوی نون

واسه یه تیکه زندگی

هی رو زدی به این و اون

.

زل میزنی به آینه

یه جُف چِشِ گریونِته!

سردی، غریبی، بی کسی!

تنهاشدن توو خونِتِه!

.

ساعت هُلِت میده جلو

میگه بِجُم! دیرِت شده!...

خیلی عقب موندی، ولی

سگ‌دو‌زدن سیرِت شده

.

قلبِ پلنگِت شب به شب

«پنجه به خالی میزنه»

ماهِ منم پنهون شده

نبضم خیالی میزنه!

.

ما مُردگانِ زنده‌ایم

ما زندگانِ مُرده‌ایم

سُرخیِ صورت، روشنه؛

از دستِ دنیا خورده‌ایم

.

آرمان پرناک